Strona główna  //  Muzeum  //  Artykuły

Późną jesienią, po zakończeniu prac rolniczych, na wsi rozpoczynała się pora zalotów i kojarzenia małżeństw. Długie jesienne wieczory sprzyjały również wróżbom. Zgodnie z tradycją chłopcy gromadzili się w celu  sporządzania wróżb małżeńskich w wigilię św. Katarzyny, a  dziewczęta w wigilię św. Andrzeja. Nie bez znaczenia spotkania te odbywały się pod koniec roku. Zbliżał się bowiem okres świąteczny, a po nim karnawał, czyli najodpowiedniejszy czas do zawierania małżeństw.  

Czytaj więcej: ANDRZEJKI: Panny szukają narzeczonych
 

W obecnym czasie końcówkę listopada kojarzymy ze zwyczajem obchodzenia Andrzejek. Ten czas zabawy i wróżb obchodzą zarówno kobiety jak i mężczyźni. Dzisiaj niewielu już pamięta, że Andrzejki były świętem przypisywanym tylko kobietom, które dzięki wróżbom mogły poznać przyszłego wybranka swojego serca. A gdzie w tym wszystkim miejsce dla kawalerów? Oni także mieli swoje święto, które obchodzili kilka dni wcześniej. Mianowicie w wigilię św. Katarzyny Aleksandryjskiej z 24/25 listopada obchodzili swoje kawalerskie święto, od imienia świętej zwane Katarzynkami.

Czytaj więcej: Kawalerskie święto: KATARZYNKI
 

Jeszcze kilka lat temu wysyłaliśmy kartki pocztowe do najbliższych z pozdrowieniami z niezwykłych miejsc, które zobaczyliśmy. Jak to było z tymi pocztówkami? Skąd się wzięły? Od kiedy je wysyłamy? Skąd polska nazwa „pocztówka”? W czasie gwałtownego rozwoju turystyki w XIX wieku zastanawiano się jak można upamiętnić swój wyjazd w określone miejsce. Najczęściej zaopatrywano się w różnego rękodzieła z danego miejsca pobytu lub przywożono do domu jakieś specjały spożywcze. Posyłano także listy, w których opisywano swoje wrażenia i pozdrowienia. Ale czy słowny opis mógł dać pełny obraz, w jakim niesamowitym miejscu znajduje się nadawca? Z pewnością było to trudne.

Czytaj więcej: Historia pocztówki w Polsce i na świecie
 

Środa Popielcowa, Wstępna Środa, Popielec

Pierwszym dniem Wielkiego Postu jest Środa Popielcowa, nazywana także Popielcem lub Wstępną Środą. We wszystkich kościołach podczas nabożeństw posypuje się głowy wiernych popiołem z ubiegłorocznych palm wielkanocnych – a nie jak kiedyś sądzono, popiołem z kości ludzkich. W ten dzień do kościoła przybywali wszyscy, bywało że zapraszano księży do domów, by posypywali popiołem głowy chorych członków rodziny.1 W środę popielcową odbywało się po wsiach „tańczenie na urodzaj”. Kobiety zbierały się w karczmie, kulminacyjnym punktem zabawy był taniec, a raczej podskoki; wierzono, że len czy konopie będą tak wysokie jak skoki taneczne.

Czytaj więcej: Tradycje wielkanocne
 

Historia groszy praskich sięga roku 1300, kiedy to król czeski Wacław II postanowił wykorzystać wielkie wydobycie bogatych złóż srebra w kopalni w Kutnej Horze i wprowadzić lepszą jak dotąd monetę krajową, dobrej jakości srebrny czeski grosz. Wacław na przełomie stuleci był już potężnym władcą, samodzielnym od 1285, na przełomie lat 80. i 90. XIII w opanował Małopolskę, koronowany był w 1297 na króla czeskiego w Pradze, a na króla polskiego (jako Wacław Czeski) w roku 1300.

Czytaj więcej: Grosze praskie – krótki zarys dziejów, grosze ze skarbu z Dębrznika
 
Do góry